Բաժին՝ ՊՈԵԶԻԱ

Դու իմ գարնան առավոտ- ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա.
Դու հարազա՜տ, սրտիս մոտ – ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա:
Եվ դու, ոսկի իմ ամառ, հրանման, հրավառ,
Ամռան կեսօր դու իմ տոթ – ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա:
Եվ դու, ոսկի իմ աշուն, աշնան մրգի պես հասած,
Անուշացած մրգի հոտ – ինչպե՞ս կանչեմ քեզ հիմա:
Դուք բոլորդ հեռացել, մնացել եմ հիմա ծեր
Եվ իմ սրտով արյունոտ – ինչպե՞ս կանչեմ ձեզ հիմա:
Ահա սրտին իմ արդեն մոտեցել է մի պառավ
Ու բերել է մահվան բոթ – ինչպե՞ս կանչեմ ձեզ հիմա…

Աստղերը մի օր լուսնյակին ասին.
- Ինչո՞ւ են անվերջ խոսում քո մասին.
Բանաստեղծները՛ լուսնոտի նման,
Մեզ էլ են գովում, բայց քեզ՝ անսահման…
Մինչդեռ մի հատ ես, մենք հազա՜ր մի հատ…
Եվ լուսինն ասաց.
-Մրջյունն էլ է շատ,
Այնինչ առյուծը մի ձագ է ծնում,
Միջակն հազար է, հանճարը՝ մի հատ,
Աշխարհում լավը միշտ քիչ է լինում,
Ծաղկունքը քիչ են, խոտերն՝ անհամար,
Վարդը մի հատ է, տերևը՝ հազար։
Վար նայեք դուք ձեր գոռոզ բարձունքից,
Տեսեք՛ աղբյուրն էլ աղի ծովի հետ
Ծնվում է մի մոր անմահ ակունքից,
Բայց նա է ցրում ծարավներն հավետ,
Ոսկին էլ փոքր է, արևն էլ մի հատ,
Բայց, նա է ցրում խավարն անընդհատ,
Այն, որ աստղերդ ցրել չեք կարող՝
Անթիվ աստղերդ, այն էլ դարերով…
Ինչ որ մի հատիկ արևը կանի՝
Չեն կարող անել աստղերն անհունի։

Որտե՞ղ ես արդյոք,
Անձկություններիս
Հուռութք և աստված,
Իմ ճակատագրի
Անխուսափ ցուցմունք,
Իմ երազների
Անհավատ երազ,
Քամու դեմ հորդած
Իմ ուժերի ուժ,
Որտե՞ղ ես արդյոք… Կարդալ շարունակությունը »

Սէրս մի տենդ է, որ խուսափում է ապաքինումից
Եւ կարօտակէզ ըմպել է ուզում թունոտ բաժակը,
Ցաւերով սնւում, որ չկազդուրուի հիւանդութիւնից
Եւ տառապանքով միշտ բաւարարում իր ախորժակը:
Ողջախոհութիւնն` իմ հիւանդ սիրոյ բժիշկն անողոք,
Զայրացած, որ իր դեղատոմսերը իմ սէրը պատռեց,
Հեռացաւ ինձնից, որ ընդդէմ մահուան չունենամ բողոք,
Թէեւ զօրաւոր բժշկութիւնը նրան բացառեց:
Ո՜ւշ է ինձ բուժել, երբ ցնորքներն են պատել ինձ այնպէս,
Որ ցնորամիտ մտորումներում ես չունեմ դադար.
Գիշեր ու ցերեկ խորհում եմ, խօսում մտագարի պէս`
Անխոհեմաբար խեղաթիւրելով ճշմարիտն արդար.
Երդուել եմ, որ դու չքնաղ ես, պայծառ. սո՛ւտ եմ երդուել, սո՛ւտ. Կարդալ շարունակությունը »

Մոռանա՜լ, մոռանա՜լ ամեն ինչ,
Ամենին մոռանալ.
Չսիրել, չխորհել, չափսոսալ —
Հեռանա՜լ…
Այս տանջող, այս ճնշող ցավի մեջ,
Գիշերում այս անշող
Արդյոք կա՞ իրիկվա մոռացման,
Մոռացման ոսկե շող…
Մի վայրկյան ամենից հեռանալ,
Ամենին մոռանալ.—
Խավարում, ցավերում քարանալ
Մեն-միայն…
Մոռանալ, մոռանալ ամեն ինչ,
Ամենին մոռանա՜լ…
Չսիրել, չտենչալ, չկանչել,
Հեռանալ…