Քաջ գիտակցելով այն, որ այս տողերից հետո կդառնամ շատերի աչքի գրողը՝ միևնույն է կփորձեմ շարադրել իմ կարծիքը Մաշտոցի այգու շուրջ ծավալված զարգացումների մասին:
Նախորոք նշեմ, որ ոչ մի կապ չունեմ ոչ քաղաքապետարանի և ոչ էլ առավել ևս իշխանությունների հետ: Ես պարզ հասարակ Հայաստանի քաղաքացի եմ՝ անկուսակցական:
Սկսվել է «համահայկական շարժում» Մաշտոցի այգում տեղադրվող բուտիկների դեմ: Տեղադրվող և ոչ կառուցվող, այսինքն դրանք ժամանակավոր կառույցներ են:
Ես բուտիկների կողմնակիցը չեմ, բայց միևնույնն է չեմ կարողանում հասկանալ այս «համահայկական ընդվզումը»՝ հիմա բացատրեմ թե ինչու.
եթե այս բուտիկները տեղադրվելուց լինեին բառիս բուն իմաստով այգում՝ գործող այգում, որտեղ կան ծառեր և որը լիարժեք այգի կոչվելու իրավունք ունի,այլ ոչ թե միայն անունով այգում՝ ես նույնպես առաջիններից կլինեի, որ ոտքի կկանգնեի: Սակայն մարդիկ պայքարում են մի այգու համար, որը վաղուց արդեն այգի չէր: Այն շատ վաղուց դարձել էր աղբանոց՝ լեցուն շինարարական և կենցաղային աղբով: Որտեղ ծառերի մեծ մասը չորացան ու վերացան: Առաջին հարցն է ծագում, որտե՞ղ էին գտնվում և ի՞նչ էին մտածում այն ժամանակ հարգարժան «բնապահպանները», երբ այգին գտնվում էր բացիթողի վիճակում: Ինչու՞ չէին պայքարում մեր երեխաների մագուր օդի համար:
Ամենևին չնսեմացնելով բնապահպանական խնդիրների կարևորությունը, պետք է նշեմ, որ Հայաստանում այսօր շատ ավելի կարևոր խնդիրներ կան: Երկիրը գտնվում է տնտեսական կոլապսի մեջ, սարսափելի քանակությամբ արտագաղթ, սոցիալական սարսափելի վիճակ, երկրում տիրող բազմաթիվ անիրավություններ, մարդկային արժեքների և իրավունքների համատարած ոտնահարում: Համատարած անգրագիտություն: Կրթության կործանում: Էլ ո՞րը ասեմ, էլ ո՞րը: Իսկ այս պարագայում ու՞ր են մեր «արդարության համար ընդվզող» երիտասարդները, ինչու՞ նույն հաջողությամբ նստադուլեր, հավաքներ և այլն չեն կազմակերպում: Կամ այդ դեպքում ու՞ր են մեր «աստղերը», ինչու՞ են լռում և ինչու՞ ակտիվացան միայն հիմա, միայն այս հարցի ժամանակ:
Գիտե՞ք այս ամենը ինչի է նման. երբ Ձեր տունը Ձեզանից խլում են, իսկ Դուք պայքարում եք միայն տան մեջ եղած ծաղկամանի համար և պայքարում, որ ծաղկամանը ետ տան Ձեզ:
Ակամային հարց է ծագում. միթե՞ սա երկրի ավելի լուրջ խնդիրներից ժողովրդին շեղելու մի մեթոդ չէ: Եվ ինչու՞ հենց ընտրություններից առաջ սկսեց:
Շատ կուզեի, որ այսպիսի պայքար լիներ շատ ավելի խնդիրների ու անօրենությունների դեմ:
Վաղուց արդեն եկել է ժամանակը տարբերելու գլխավորը երկրորդականից:
5 մեկնաբանություն
Vagharshak Petrosyan
Փետրվար 20, 2012 at 14:54 (UTC 4)
Ստորագրում եմ ամեն բառիդ ներքո
Arxangelo
Փետրվար 20, 2012 at 14:57 (UTC 4)
ապրես
Վահէ
Փետրվար 20, 2012 at 19:54 (UTC 4)
Հուսանք (բացի հուսալուց նաեւ գործենք), որ բոլոր պայքարների սկիզբը էս կլինի :
Artur Potosyan
Փետրվար 20, 2012 at 21:52 (UTC 4)
Արամ ջան, քաղաքացիական նախաձեռնություն է սա, որն ունի նորմալ նպատակներ: Դե, “այն ժամանակ” նման բան չկար, “հիմա”՝ կա: Ես միայն ուրախ եմ, որ ինչ-ինչ հարցերում թեկուզ մարդկանց մի փոքր խումբ կարողանում է ժամանակ ու եռանդ հատկացնել, հավաքվել ու պահանջել: ՊԱՀԱՆՋԵԼ: Սա գուցե մի քիչ վերացական է հնչում, սակայն այն, որ մարդիկ սկսել են ոչ թե եղածով բավարարվել ու պատերի տակ փսփսալ կամ իրենց տներում ներվայնանալ, այլ՝ դուրս գալ, համախմբվել ու պահանջել, արդեն լավ է:
Չգիտեմ, գուցե սխալ եմ մտածում, բայց մեր երկրի ընդդիմության երեւի թե ամենավառ արդյունքը սա էր, որ մեր իրականությունում հայտնվեցին նման երեւույթներ:
Այնպես որ, ես միայն ողջունում եմ նման նախաձեռնությունները: Սա նշան է այն բանի, որ ժողովուրդն ամբողջովին թմբիրի մեջ չէ, որ կա այկայծող կրակ:
Arxangelo
Փետրվար 20, 2012 at 22:44 (UTC 4)
Արթուր ջան ամբողջ հարցն էլ նա է, որ երբ խոսքը գնում է ավելի լուրջ բաների մասին՝ ժողովուրդը լավ էլ թմբիրի մեջ է հայտնվում…