Սիրտս ամբողջությամբ ու առհավետ նվիրեցի Քեզ: Ու հիմա նրա տեղը մի մեծ դատարկություն է, մի մութ դատարկություն: Այն ոչնչով լցնել չի լինում, նա կարծես անտակ լինի:
Սիրտս արդեն վաղուց քոնն է, քո սեփականությունը: Տեսնես ի՞նչ ես արել նրա հետ: Երևի թե մի անպետք հուշանվերի պես գցել ես դարակի մի անկյունում ու նրա մասին չես էլ հիշում: Չէ, չկարծես հանկարծ, որ փոշմանել եմ, որ սիրտս հենց Քեզ եմ նվիրել սիրելիս, ամենևին: Ընդհակառակը ես շատ ուրախ եմ, այն ի սկզբանե Քեզ համար էր նախատեսված: Ուղղակի կուզեմ, որ իմանաս՝ երբ տխուր կլինես, երբ թախիծը կուզենա մոտենալ Քեզ, երբ Աստված մի արասցե անհույս վիճակում կգտնվես՝ հիշի՛ր նրա մասին, ընդամենը հիշի՛ր և նա իր սիրով ու ջերմությամբ նորից կլուսավորի Քո ճանապարհը:
Սիրտս Քոնն է և կարող ես վարվել նրա հետ, ինչպես կցանկանաս…
Արթնացումս իմ մոտ մի փոքր երկար տևեց՝ ուղիղ 33 տարի: Բայց ինչպես ասում են ուշ լինի նուշ լինի:
այ այսպե՛ս: Այո՛, այլևս ես ինձ շատ եմ սիրում, այլևս իմ միակ սիրելին ես եմ լինելու: Ու չեմ ընկճվելու երբ ինձ չգնահատեն, ու չեմ տանջվելու, երբ չուզեն իմ կողքը լինել: Եթե ես ինձ չգնահատեմ, ուրիշներին երբեք դա պետք չի…
Այսօրվանից ասում եմ ո՛չ զգացմունքներին, ասում եմ ո՛չ իմ սիրուն ու փակում եմ սիրտս հազար կողպեքների ետևում: Այսուհետ էլ չեմ սիրում ու չեմ սիրելու: Այլևս ոչ մի տառապանք, ոչ մի հիասթափություն, ոչ մի անտանելի տրամադրություն զգացմունքների պատճառով: Հերի՛ք է:
