Բաժին՝ ԽԱՌԸ

Վերջին մի քանի շաբաթներում ամբողջ Հայաստանը, մասնավորաբար համացանցում, քննարկում էր Անժելա Սարգսյանի լուսանկարների պատմությունը: Քննարկումից անմիջապես հետո մարդիկ սկսեցին համատարած այդ լուսանկարների կամ հղումների տարածումը, չենթադրելով նույնիսկ, որ պոռնկագրական նյութերի տարածումը ըստ ՀՀ քրեական օրենսգրքի պատժելի արարք է: Նաև պատժելի են անձնական կամ ընտանեկան կյանքի մասին տեղեկություններ հավաքելը, պահելը, օգտագործելը կամ տարածելը: Հույս ունեմ, որ կարդալով ու ծանոթանալով այս հոդվածներին կդադարեք տարածել այդ հղումներն ու նկարները ամբողջ համացանցով մեկ: Ահա այդ հոդվածները.

Կարդալ շարունակությունը »

Արդեն որերորդ շաբաթն է այս թեման չի իջնում առաջին հորիզոնականներից: Հայ ազգը ուղղակիորեն առավոտ արթնանում և գիշերը քնում է Անժելա Սարգսյանի մերկ կամ պորնոգրաֆիկ նկարների մասին մտածելով:

Եվ ի վերջո ո՞վ շահեց այս պատմությունից: Կարծում եմ հիմնական շահողները դրանք բլոգերներն էին, քանի որ ով հասցրեց գրել Անժելա Սարգսյանի մասին, իրենց բլոգի այցելուների քանակը ամենաքիչը կրկնապատկվեց (չեմ թաքցնի, որ իմ բլոգը նույնպես այցելուների քանակով շահեց): Շահեց հայկական ինտերնետը, որովհետև ինտերնետից օգտվող հայերի փնտրման բառերում, բացի օդնոկլասնիկ և ստատուս բառերից հայտնվեց ևս մեկ նոր փնտրվող բառ՝ Անժելա Սարգսյան: Եվ կարծում եմ գումարային առումով շահեց այդ պոռնո կայքի, որում տեղադրված է Անժելա Սարգսյանի լուսանկարները, ստեղծողը:

Կարդալ շարունակությունը »

Ես երբեք ռասիստ չեմ եղել ու երբեք չեմ կիսել ռասիստական գաղափարները: Երբեք մարդուն չեմ դատել ըստ իր էթնիկական պատկանելության, այլ ընդհակառակը միշտ հարգել եմ տարբեր ազգեր, որովհետև գտել եմ, որ նրանք նույնպես մարդ են՝ միգուցե ինչ որ բանով զիջում են մեզ, ինչ որ բանով մեզ անցնում, բայց և այնպես մարդ են:

Բայց այս վերջերս ես հասկացա որ ոչ մի կերպ չեմ կարողանում տանել մի “ազգ”, չնայած դա ազգ չէ այլ հոտ: Ինչևէ խոսքը վերաբերում է մեր “շատ սիրելի” ասիական տափաստանային ոչխարներին, որոնց նաև այլ կերպ անվանում են ազերի: Բանը նրանում չէ, որ նրանք մեր թշնամիներն են, ամենևին: Ուղղակի ինտերնետում բավական շատ եմ շփվել դրանց հետ ու այդպես էլ նրանց մեջ նորմալ, ադեկվատ, հավասարակշռված մարդ չհանդիպեցի: Չնայած մինչ վերջերս հույս ունեի որ գոնե մեկին կհանդիպեմ:

Սրանց հետ նորմալ, մարդկային բանավեճն անհնար է: Թվում է սրանք սեփական ուղեղ չունեն, այլ կարծես ամբողջությամբ ծրագրավորված լինեն և անընդհատ ռոբոտի պես կրկնում են իրանց անգիր սերտածը:

Մի խոսքով չեմ ուզում երկար խոսել դրանց մասին, ուղակի ասեմ, որ միակ “ազգն” են աշխարհում, որոնց տանել չեմ կարողանում ոչ մի կերպ:

Հ.Գ. Տեսնես էս տեսակից մեր կենդանաբանական այգում չկա՞

Վերջապե՜ս: Վերջապես այդքան երկար սպասված իմ արձակուրդը: Որքան էի ես նրան սպասում՝ անհամբերությամբ: Արձակուրդ, որը այնքան շատ է ինձ անհրաժեշտ:

Հոգնած եմ, շատ եմ հոգնած: Եվ զգում եմ, որ այդ հոգնածությունս արդեն վեր է ածվում դեպրեսիվ վիճակների և որի արդյունքում նյարդերս սահմանի վրա են: Հանգստանալ է պետք: Հանգստանալ առօրյա կյանքից, գործերից, մարդկանցից: Կփորձեմ այս արձակուրդներին մաքսիմալ կերպով ինձ լիցքաթափել՝ համակարգչային լեզվով ասած ռեսթարթ լինել:

Արձակուրդ, մեկ ամիս ժամանակ լիցքաթափվելու:

Կուզեի իհարկե արձակուրդներին երկրից դուրս գալ, հանգստանալ երկրից դուրս: Կամ թեկուզ քաղաքից դուրս: Բայց ցավոք պայմանները դա թույլ չեն տալիս և ստիպված եմ հարմարվել տան հանգստին:

Ոչինչ ես տանն էլ վատ չեմ հանգստանում: