Գրում են ընթերցողները. Սվետլանա Բարսենց – Սիրուս հետքերն աչքերու...
Ես ինքնիշխան էի ու ամենատեր, Ու ինձ թվում էր աշխարհը իմն էր… Հիմա սնանկ եմ ու աղքատ հոգուց, Շնչիս է խառնվել մի դառը հոգոց… Թե հնար լիներ մոռանալ նրան, Ով ինձ դարձրել է դատարկ ու անկյանք, Թե հնար լինե...





