Ֆեյսբուքյան մարդկանց որոշ կարծիքներ ստիպեցին գրել ինձ այս գրառումս: Նախորոք ասեմ, որ ոչ մեկի կարծիքը չեմ քննադատի, չեմ փնովի: Յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի ունենալու իր կարծիքն, իր համոզմունքները: Եվ ես կարծում եմ իրավունք չունեմ որրէ բան ասելու նրանց: Սակայն ես ունեմ իմ կարծիքն ու իմ համոզմունքները և այս գրառմանս մեջ կշարադրեմ հենց դրանք:
Ամբողջ կյանքս ատել և ատում եմ թուրքերին (թուրք և ազեր իմ համար նույնն են): Երևի դա արյան կամ գենի հիշողությամբ է ինձ փոխանցվել: Ֆիզիկապես չեմ կարողանում տանել այդ ազգը (կգերադասեմ նրանց անվանել ոհմակ): Ու միշտ ասել եմ՝ եթե Աստված մի արասցե հանկարծ նորից պատերազմ սկսվի, առաջին գնացողներից մեկը ես եմ լինելու: Որովհետև գտնում եմ, որ տղամարդու կոչումն է արյան գնով պահել իր հողը, տունը, ծնողին, կնոջը կամ սիրած աղջկան, երեխային: Բայց նաև համոզված եմ, որ ամեն մի սպանածս թուրքի դիակի վրա չեմ ուրախանա (իհարկե շատ չեմ էլ տխրի, երևի), քանի որ, եթե նույնիսկ նրանք մարդ համարվելու իրավունք չունեն՝ կենդանի արարածներ են և ես չեմ ստեղծել իրենց, այլ Աստված:
Իմիջայլոց մի դեպք պատմեմ իմ մանկությունից, որը այս գրառմանս հետ եթե ոչ անմիջական, ապա իմաստային կապ հաստատ ունի.
