Ջահել սիրտ ես, վճիտ ու պարզ,
Ու աղբյուրի նման մաքուր
Դու սիրում ես աշխարհում այս
Տուն, հարազատ և մայր ու քույր։
Բայց լինում է` սիրո բոցը,
Դող է բերում սրտիդ ջահել,
Ուրիշ է, ախ, այդ դողոցը,
Ձեզ հետ, արդյոք, չի՞ պատահել։
Եվ առաջին անգամ կյանքում
Միասին եք քեզ հետ է նա,
Սիրտդ լիքն է ամեն ինչով,
Բայց խոսելու ոչինչ չկա։
Մոտենում ես նրանց տանը,
Ինչպե՞ս ասել, ինչպե՞ս պահել,
Այնքան լավն է այդ վայրկյանը,
Ձեզ հետ, արդյոք, չի՞ պատահել։



Ու տխրությունն իջավ մառախուղի հետ
Ֆեյսբուքյան մարդկանց որոշ կարծիքներ ստիպեցին գրել ինձ այս գրառումս: Նախորոք ասեմ, որ ոչ մեկի կարծիքը չեմ քննադատի, չեմ փնովի: Յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի ունենալու իր կարծիքն, իր համոզմունքները: Եվ ես կարծում եմ իրավունք չունեմ որրէ բան ասելու նրանց: Սակայն ես ունեմ իմ կարծիքն ու իմ համոզմունքները և այս գրառմանս մեջ կշարադրեմ հենց դրանք:


