Հայկական միկրոբլոգային համակարգ “Armenix”-ում կա մի հրաշք մարդուկ Smiley անվամբ: Այսօր նա ինձ մատուցեց մի հրաշալի անակնկալ: Նա իմ սիրուն նվիրված իմ ստեղծագործություններից (որոնք ի դեպ դուք կարող եք կարդալ հենց այս բլոգում) հատվածներ հավաքելով գրել է մի պատմություն, որը անվանել է “Հեքիաթային սեր, կամ Արխանգելոյի սիրո պատմությունը”: Ինձ Smiley-ի մեկնաբանմամբ իմ սիրո պատմությունը շատ դուր եկավ և կուզեի որ դուք նունպես կարդաք այն.
Միայնակ նստել էի զբոսայգում, որտեղ կային բազում ծաղիկներ և այդ գեղեցկությունից գլուխս սկսեց պտտվել և ակամա զուգահեռներ էի տանում այդ զբոսայգին զարդարող և իմ սիրտը զարդարող ծաղկի մեջ, և զգացի, որ իմ ծաղիկը ամենագեղեցիկն է, որովհետև այդ ծաղիկն է իմ կյանքի իմաստը: Հանկարծ սկսեցի խորհել իմ տխուր սիրո մասին և զգացի, որ այրող կարոտ կա իմ սրտում և ես առանց իմ սիրո միայնակ եմ ինձ զգում:
Մի սեր, մեծ, սեր, իրական սեր…. Դարձած մշուշոտ երազ ապրում է իմ սրտում: Նա երազի տեսքով էլ հզոր է ում մեծ: Նա մշուշոտ էլ՝ գլխավորն ու կարևորն է: Բայց կար մի ժամանակ, որ նա իրական էր, նյութեղեն: Տարիներ անցան ես դեռ տանջվում էի իմ սիրուց և հանակարծ օգոստոսի 13-ին մենք պատահական հանդիպեցինք զբոսայգում, նայեցինք միմիանց աչքերի և զղջացինք, որ այսքան տարի ստեղծված լինելով միմիանց համար տանջել ենք մեկ մեկու և այդպես զբոսնելով հասանք գեղեցիկ լճակի մոտ. մեր ամբողջ զգացմունքները խառնվել էին, բայց մեր սերը հեքիաթային էր և ունեցավ երջանիկ ավարտ: Մեր աչքերից անվերջ հոսում էին ուրախության արցունքներ:
Անչափ շնորհակալություն Smiley ջան 
Հա, ի դեպ, այս իր պատմությամբ նա դպրոցում 10-ից 10 է ստացել 
մարդկանց՝ Վարդան Պապիկյանի և Վարդան Գրիգորյանի կողմից ստեղծվեց մի հրաշալի համակարգ, որը պետք է լինել twitter-ի հայկական տարբերակը: Բայց արմենիքսը չնմանվեց հանրահայտ twitter-ին: Նա դարձավ twitteri և facebook-ի մի յուրօրինակ խառնուրդ:
