Սերը դա երևակայության հաղթանակն է ինտելեկտի նկատմամբ:
Հենրի Լուիս Մենկեն
***
Սերը դա ամեն ինչ է: Եվ դա այն ամենն է ինչ մենք նրա մասին գիտենք:
Էմիլի Դիկինսոն
***
Հնարավոր է սերը իրոք հիվանդություն է, սակայն ավաղ ոչ վարակիչ:
Ժարկո Պետան
Փետ 04 2013
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/love-aphorism/
Հուն 09 2013
Ոչ, այս անգամ ես չեմ բերի ինչ որ գիտնականի կամ գիտական հետազոտությունների արդյունքներ և ոչ էլ կցիտեմ որևէ հայտնի փիլիսոփայի: Այս անգամ ես կխոսեմ սիրուց, այնպիսին ինչպիսին ես իմ 35 տարվա կյանքի փորձով եմ հասկացել, այնպիսին ինչպես ես եմ այն զգացել իմ սեփական մաշկի վրա: Դուք կարող եք համաձայնվել մտքերիս հետ, կարող եք չհամաձայնվել: Ոչ մի միտում չունեմ որևէ մեկին հակառակում համոզելու, այլ ինչպես ասացի կկիսվեմ իմ պատկերացումներով սիրո մասին:
Եվ այսպես. սերը մարդուն ստիպում է հրաժարվել որոշ սկզբունքներից, հպարտությունից և նույնիսկ ինքնասիրությունից: Այն ոչ մի կերպ չի հանդուրժում եսասիրությունը: Սերը մարդուն կյանքի հանդեպ հետաքրքրություն է պարգևում, խտացնում և պայծառացնում է կյանքի գույները: Սերը մարդուն թևեր է տալիս և բարձրացնում դեպի երկինք՝ բարձր-բարձր: Երբ սերը դառնում է փոխադարձ՝ մարդու ճախրանքը երկարում է, նա ձեռք է բերում է՛լ ավելի շատ ինքնավստահություն: Թևերը նրան անընդհատ պահում են բարձրունքում: Եվ այդ ամենի հետևանքը հիմնականում երջանկությունն է:
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/love-faces/
Նոյ 26 2012
Վաղուց իմ մասին կամ ինձ հետ առնչություն ունեցած դեպքերի մասին գրառում չեմ արել և այսօր այդ առիթը ստեղծվեց: Առիթ, որից անչափ ոգևորված եմ:
Սկսեմ մի փոքր սկզբից: Մի քանի ամիս առաջ ֆեյսբուքով քաղաքապետ Տարոն Մարգարյանին նամակ գրեցի մեր թաղամասի տրանսպորտի խայտառակ վիճակի մասին՝ հույս չունենալով որ պատասխան կստանամ: Բայց ի զարմանս ինձ չանցած 1 ժամ ես ստացա պատասխան նամակիս, որ այդ հարցով տեղյակ են և զբաղվում են և որ հաշված ամիսների ընթացքում այդ հարցը կլուծվի և ավտոբուսներ կմտցնեն այդ երթուղի: Իհարկե ես որպես «իսկական» հայ քաղաքացի՝ թերահավատորեն մոտեցա այս պատասխանին:
Բայց այսօր ես աշխատանքի եմ գնացել և եկել լրիվ քաղաքակիրթ մարդու պես՝ նորմալ, առանց կռանալու ու ողնաշարի ճկում ստանալու, առանց այլևայլ հոտերի և նույնիսկ նստած՝ ավտոբուսով:
Վերջապես Ավանի Դուրյան թաղամասի երթուղայինների ձեռքից տանջված և բազմաչարչար ժողովուրդը հնարավորություն ստացավ երթևեկելու մարդավայել, քաղաքակիրթ (թու-թու-թու, աչքս չկպնի
):
Խոսքս 20 համարի ավտոբուսի մասին է, որը եկավ փոխարինելու 61 տխրահռչակ երթուղայինների երթուղուն, որի համար ես անչափ ուրախ եմ:
Ուրախությունս նաև այլ պատճառ ունի: Այն որ Հայաստանում դեռ աշխատող, իրենց խոսքի տեր մարդիկ գոյություն ունեն:
Մի խոսքով շնորհակալ եմ այս հարցին լուծում տված բոլոր մարդկանց:
Առա՜ջ դեպի քաղաքակիրթ ապագա…
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/new-bus-yerevan/
Հոկ 19 2012
Ուղեղս ծանրաբեռնում եմ ամեն ինչով, ամեն ինչ անում եմ՝ միայն թե Քեզ մոռանամ, սակայն ամեն ինչ ապարդյուն է: Երևի անսանձ սիրտս ավելի ուժեղ է, քան ուղեղս:
Չի օգնում ոչինչ: Այս ամենը արդեն նմանվում է անբուժելի ու քրոնիկ հիվանդության:
Ժամանակն անցնում է անհասանելի արագությամբ, սակայն սրտումս ամեն ինչ նույնն է….
Ու ինչպես հայտնի երգում է ասվում.
Դու հեռացար, քեզ մոռանալ չի լինի,
Թող սիրտը քո երբեք վշտով չլինի:
Եթե կյանքում գեթ մեկ անգամ վշտանաս,
Հովի նման վիշտդ թեթև թող լինի,
Եթե կյանքում գեթ մեկ անգամ վշտանաս,
Հովի նման վիշտդ թեթև թող լինի:
Իսկ թե հանկարծ սեվ աչերդ արտասվեն,
Թող արցունքդ սրտիս վրա վերք լինի,
Թող հողմերը հոգիս տանեն, ծվատեն,
Միայն սիրտդ, սիրտդ վերքոտ չլինի,
Թող հողմերը հոգիս տանեն, ծվատեն,
Միայն սիրտդ, սիրտդ վերքոտ չլինի:
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/only-to-forget-you/
Հոկ 14 2012
Ասե՞մ ինչու երբեք չեմ գնում հրապարակ համերգների:
Որվոհետև երբ առաջին շարքերում նստարաններ են դրվում հատուկ «թագավորի» ու «արքունիքի» համար, իսկ հասարակ ժողովուրդը հեռվից կանգնած իրան ա կոտորում՝ ես դա չեմ ընդունում: Ու թող թեկուզ մեծամիտ ու գոռոզամիտ հնչի, բայց իրեն թագավոր կարգածը ոչնչով ինձանից լավը չի: Ինչի՞ ինքը պիտի առաջին շարքերում նստած համերգ վայելի իսկ ես ամբոխի մեջ քաշքշուքներում:
Առնվազն արդարացի չի….
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/republic-square-concert/
Հոկ 03 2012

***
Կյանքը դա տարբեր հայելիներում սեփական դեմքի որոնումն է:
Վոյցեխ Բարտոշևսկի
***
Երիտասարդության տեսակից կյանք դա անվերջ ապագա է, իսկ ծերության տեսակետից՝ շատ կարճ անցյալ:
Արթուր Շոպենհաուեր
***
Կյանքը անտանելի է, երբ մտածում ես նրա մասին և հիասքանչ է, երբ ապրում ես նրանով:
Կարոլ Կորդ
***
Գտե՞լ եք Ձեր տեղը կյանքում.ուրեմն սպասիր մինչև այն ազատվի:
Միխաիլ Գենին
***
Հեշտ ապրելը շատ դժվար է:
«Պշեկռույ»
***
Ամենագլխավորը մեր կյանքում շատ հաճախ տեղի է ունենում մեր բացակայությամբ:
Սալման Ռուշդի
***
Եթե կյանքը չլիներ՝ կարելի էր նաև չմեռնել:
Գենադի Մալկին
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/aphorism/
Սեպ 25 2012
Այսքան երկար ու ձգձգվող այս ճանապարհը….
Արդեն շատ երկար ժամանակ է ինչ բռնել եմ այս ճանապարհը ու քայլում եմ՝ քայլում անդադար: Հազարավոր կիլոմետրեր եմ կտրել անցել, բայց դեռ նպատակակետին չեմ էլ հասել և նույնիսկ չգիտեմ էլ ինչ է ինձ սպասում այս ճանապարհի վերջում:
Ինչեր ասես և ում ասես, որ չտեսա ես այս ճանապարհին: Հանդիպեցի մարդկանց, որոնք խմբերով քարկոծում էին ինձ, որպեսզի շեղվեմ ճանապարհից, որոշները ուղղակիորեն փորձում էին բռնությամբ հեռացնել ինձ ճանապարհից: Հանդիպեցի նաև այնպիսի մարդկանց, որոնք փորձում էին ավելի հեշտ ուղի ցույց տալ, որը շրջանցում էր ճանապարհին երբեմն հանդիպող փոսերն ու ջրափոսերը: Սակայն ես ոչ մեկին չէի լսում՝ շարժվում էի բռնածս ճանապարհով, անցնելով ցեխերի, ջրափոսերի միջով:
Արդեն 34 տարի է ես քայլում եմ այս ճանապարհով: Հոգնել եմ, բայց չեմ հանձնվում ու անդադար առաջ եմ շարժվում: Բազմաթիվ սխալներ ու բացթողումներ եմ թույլ տվել այս ճանապարհին, բայց էլի առաջ եմ շարժվում: Դեռ որքա՞ն պետք է քայլեմ՝ ես չգիտեմ: Բայց հույս ունեմ, որ մի օր ճանապարհիս կհանդիպեմ այն մեկին, որը նույնպես քայլում է այս ճանապարհով և որը նույնպես գնում է այնտեղ՝ որտեղ և ես: Եվ ճանապարհն այդ մենք կանցնենք միասին, և ճանապարհն այդ էլ չի լինի այդքան ձանձրալի ու միապաղաղ:
34 տարվա ճանապարհ, իսկ հետո՞…
Permanent link to this article: http://arxangelo.info/road-2/