Լուռ ու մթին, միապաղաղ
Իմ օրերն են շտապ սլանում:
Լազուր երկնում թռչունները սիրո պարն են իրենց պարում,
Իսկ ես գերված նրանց պարով քո մասին եմ կրկին հիշում,
Թվում է կարծես մի հավերժություն՝ մարդկաց շարքերում ես Քեզ եմ փնտրում:

Չեմ զգում, ոչինչ չեմ զգում,
Դուրսը ամառն է մոտենում, իսկ ես չեմ զգում:
Չեմ զգում, դարձյալ չեմ զգում,
Ասում են կյանքն է հիասքանչ՝ իսկ ես չեմ զգում:

Զգում եմ, գեթ մեկ բան եմ զգում՝
Քո բացակայությունն եմ զգում իմ կյանքում:

Մի փոքրիկ աղջիկ գերեց ինձ հավերժ,
Իմ սիրտը գերեց առանց մի մարտի,
Կրծքումս թողեց մի կրակ անշեջ՝
Գերեց սիրտը իմ ու տարավ հեռու:

Ու այժմ կարծր քար է իմ կրծքում,
Կրակ է, դժողք, ծանր տառապանք,
Փոքրիկ աղջիկը սրտիս հետ հեռվում՝
Դարձան այսուհետ որպես երազանք:

Մի փոքրիկ աղջիկ գերեց ինձ հավերժ,
Անկենդան սիրտս գցեց նա զնդան…

Ծովափի ավազին գրում ես. «սիրում եմ»,
Ու մի սրտիկ ես վրան նկարում:
Տեսնես այդ ո՞վ է այդ երջանիկը,
Որ քո սրտիկն ես նրան նվիրում:

Տեսնես այդ ո՞վ է այդ երջանիկը՝
Նա շապիկով է երևի ծնվել,
Ախր այդ ո՞վ է այդ բախտավորը,
Որ քո սրտիկն է այդպես գրավել:

…

Ու ես ժամերով նստած նայում եմ
Նկարիդ, որտեղ ավազի վրա սրտիկ ես գծում,
Ինքս ինձ խաբելով երևակայում եմ՝
Իբր սրտիկն այդ ինձ ես նվիրում:

Բայց դա երազ է՝ լոկ գունեղ երազ,
Երևակայությանս արդյունքն է միայն,
Դու միշտ կմնաս ինձ համար անհաս,
Միակ տիրուհին սրտիս՝ վերջին ու միակ:

Օրիո՛րդ Դուք սուրբ եք, բայց և սատանա,
Դուք բարի եք և դաժան անխնա,
Դուք շատ քնքուշ եք և կոպիտ, բռի,
Կատարելություն եք՝ անկատար, թերի:

Օրիո՛րդ Դուք հրաշք եք, բայց և սովորական մի խաբկանք,
Դուք իրական եք և անհաս մի երազանք,
Դուք շատ մոտ եք, բայց և այդքան հեռու ինձնից՝
Արթնանալ եմ ուզում այս ցավեցնող երազից:

Օրիո՛րդ. բարի՞ եք կամ թե չար, կատար, անկատար,
քնքուշ թե բռի, սուրբ թե սատանա՝
Սիրտս Ձեր ձեռքում հավերժ կմնա: