Գիշերային թիթեռնիկը շատ էր սիրում լույսը: Նա դրանում մեղավոր չէր: Դա իրեն փոխանցվել էր իր պապերից, որոնք նույնպես պաշտում էին լույսը: Եվ թիթեռնիկը ծնված օրվանից որոնում էր իր ամենապայծառ լույսը:

Օրերից մեկ օր նա թռչելով մի տան մոտով հանկարծ նկատում է մի պայծառ լույս, որը դուրս գալով պատուհանից լուսավորում էր տարածքում գտնվող ամեն ինչ: Մոտենալով պատուհանին և ներս նայելով, նա հասկացավ, որ սա հենց այն լույսն է, որը ամբողջ իր կյանքում որոնել է: Նա առանց մեկ վայրկյան վարանելու սկսեց թռչել դեպի այդ լույսը: Ինչքան շատ էր մոտենում այդ լույսին, այնքան արագ էր զարկում նրա սիրտը: Նա թռչում էր դեպի իր բաղձալի լույսը: Եվ երբ թիթեռնիկը վերջապես հասավ այդ լույսին, նրա թևերը դիպչելով շիկացած լամպին՝ այրվեցին և թիթեռնիկը վայր ընկավ:

Կան մարդիկ, որոնք նման են այս թիթեռնիկին: Նրանք նույնպես սիրում են “լույսը”: Եվ երբեմն, երբ նրանք հասնում են իրենց “լույսին”, նրանց թևերը այրվում են և նրանք վայր են ընկնում: Ու ամբողջ կյանքը նրանք այլևս չեն կարողանում թռչել:

Մի սովորական դաշտային ծաղիկ կար, որը ապրում էր դաշտում: Ապրում էր ու շատ էր սիրում այդ դաշտն ու հողը: Իսկ դաշտի հողը այդպես էլ չկարողացավ մերվել ծաղկի հետ, չկարողացավ այդպես էլ սիրել նրան: Եվ հողը որոշեց արգելել ծաղկին արմատները խորացնել իր մեջ և մերժեց նրան: Եվ մի օր քամի եղավ, և քանի որ ծաղկի արմատները խորը չէին՝ քամին պոկեց նրան և տարավ հեռու հեռուներ: Եվ այժմ ծաղիկը հեռու է իր սիրելի հողից, իր միակ հողից և առանց նրա ծաղիկը կյանք չունի, իսկ հողը՞, իսկ հողը ի՞նչ, հողը շատ հեշտ կապրի առանց ծաղկի: Չէ՞ որ դաշտում այնքան ծաղիկներ կան, ավելի սիրուն, ավելի դյութիչ:
Ծաղիկը հեռվում թոշնում է առանց հողի, իսկ հողը ծաղկում ու ծաղկում է…

Ասում են եղել է ժամանակ, երբ լուսինն ու արևը իրար հետ են դուրս եկել և իրար հետ հեռացել: Այդ ժամանակ լուսինն ունեցել է իր լույսն ու փայլը: Ասում են նաև, որ լուսինը սիրահարված է եղել արևին` խենթի պես սիրել: Սակայն այդ սերն եղել է անփոխադարձ: Արևը այդպես էլ չի ուզեցել սիրել լուսնին: Եվ այդ սիրուց լուսինը մաշել փոքրացել և կորցրել է իր լույսը: Եվ հետո հույսը կորցնելով որոշել է այնպես անել, որ արևը էլ երբեք իրեն չտեսնի: Ու դրա համար հիմա լուսինը դուրս է գալիս միայն այն ժամանակ, երբ արևը վաղուց մայր է մտած: Դուրս է գալիս լուսինը, շատ հեռվից թաքուն զմայլվում արևով և արևի հեռու լույսից ինքն էլ լուսավորվում: Ասում են արևը նույնիսկ չզգաց, որ լուսինը էլ իր կողքին չէ…

©ԱՐԽԱՆԳԵԼՈ